Praktisch

  • Na veel lees- en nadenkwerk is onze conclusie dat het waarschijnlijk het makkelijkste is om eerst naar Ecuador te gaan als toerist. Dit is, sinds een net uitgebrachte wet (februari 2017), geldig voor 180 dagen. In die tijd kunnen we dan uitzoeken (hopelijk samen met anderen) welk stuk land ons het meeste aanspreekt en hoe we alles aan gaan pakken. Na die 180 dagen ga je (ook sinds die nieuwe wet) eerst over op een voorlopige verblijfsvergunning. Deze vergunning willen baseren op een 'professioneel visa', dus dat betekend dat je een hogere opleiding hebt gevolgd (HBO of meer).
    Daarna gaan we zoeken naar een passend stuk land om een eigen huis op te bouwen samen met anderen.
    Na een paar jaar kun je dan overgaan op een permanente verblijfsvergunning.
  • Ons idee is dat iedereen die aansluit een deel zelf bijdraagt. Er meer mogelijk qua grond aanschaffen, als iedereen hierin bijlegt en we vanuit een gezamenlijke pot grond kopen. Deze bijdrage is symbolisch in de vorm van geld, maar in principe betekend het dat je op je eigen benen staat en dit ook zelf al zou gaan doen. Dat je niet afhankelijk bent van anderen om je droom waar te maken, maar dat anderen wel een prettige aanvulling kunnen zijn daarop.
  • Wij overwegen om zelf een zee-waardige container te kopen en alvast in te pakken en in Nederland op te slaan in de 180 dagen dat we op een toeristenvisum in Ecuador zijn. Om te weten wat we allemaal mee mogen nemen gaan we een Ecuadoraanse agent in de arm nemen. We weten uit ervaringsverhalen dat je toch altijd wel wat belasting zult moeten betalen over je spullen en soms ook een afkoopsom. Uit ervaringsverhalen blijkt ook dat ondanks de moeite van het meenemen van je spullen, dit toch sterk opweegt tegen daar alles kopen. Het schijnt dat het daar erg prijzig is, ook tweedehands, en dat de kwaliteit van de spullen ook tegenvalt.
  • Voor de kinderen overwegen we over te stappen op Engels thuisonderwijs om The Cambridge Advanced Certificate of Education (AICE) als afstudeertoets te gebruiken. Deze 'highschool diploma' word wereldwijd geaccepteerd. Onze kinderen zijn sowieso nog grotendeels Engels sprekend en lezend vanuit hun tijd in Nieuw Zeeland.
  • De meeste gemeenschappen zijn gebaseerd op een idee. We hebben daar nogal moeite mee, omdat een idee de neiging heeft al snel een dogma te worden. 
    Natuurlijk vinden we de boeken van Anastasia inspirerend. Natuurlijk is permacultuur en zelfvoorzienendheid een geweldige manier van leven. En vinden we de filosofie van Findhorn ook fantastisch en zo zijn er nog wel meer ideeën waar we positief tegen aan kijken.
    Toch willen we niks vastleggen hierin. Het moet toch mogelijk zijn op basis van common sense en een goede wil, samen met anderen, een heel end te komen? Dat is, wat ons betreft, de basis. En de zoektocht in hoe dit te doen is het waardevolle onderdeel. Het leven is en blijft (hopelijk) altijd een zoektocht. Er hoeft geen doel bereikt te worden, behalve de zoektocht zelf.